CD Mannenkoor

Het Gelders Politie Mannenkoor heeft een CD uitgebracht. De CD bevat maar liefst 17 nummers, bij elkaar goed voor bijna 1 uur muziek. De CD kost slechts € 5,- exclusief verzendkosten ( € 3,95).
Lees verder en beluister delen van de CD.

Het Gelders Politie Mannenkoor

Afscheid Rob Rozendal

Afscheid Rob Rozendal  Door Frans Esselink

 

 

Op maandag 26 augustus moest het Gelders Politie Mannenkoor afscheid nemen van onze zeer gewaardeerde collega Rob. Als het even kon was Rob bij de repetities op maandag aanwezig. Af en toe was hij zijn stem kwijt, maar op de goede momenten was hij een gangmaker. De koorleden zullen hem missen. Dat geldt natuurlijk aanmerkelijk meer voor zijn familie en vrienden. Rob is tweeënzeventig jaar geworden.

 

Rob heb ik vijfentwintig jaar geleden leren kennen in zijn functie als reservist bij de Verkeersgroep van de toenmalige Rijkspolitie. Verschillende malen ging hij met mij op dienst en liet hij zich zien als een sociaal en gedreven politieman.

De koorleden waren op maandag massaal aanwezig bij zijn uitvaart in de aula van Crematorium Kranenburg in Zwolle. Bij aankomst van de kist vormden zij een erehaag.

Zes collega’s droegen de kist vanuit de auto naar de familiekamer. Terwijl de familie daar bijeen was, liep de aula vol met belangstellenden. Velen waren, ondanks een temperatuur van 32 graden, gekomen om afscheid te nemen van Rob.

De zes dragers brachten Rob vanuit de familiekamer naar de aula, terwijl het koor de plechtigheid opende met “Lasca ch’io pianga”

Nadat de kleinkinderen drie kaarsen op de kist hadden aangestoken opende uitvaartbegeleidster mevrouw Cindy Blauw de samenkomst. Namens de familie besprak ze de levensloop van Rob en ze sloot af met een gedicht dat Rob en Ria hadden uitgezocht. De woorden ”Als je me nodig hebt, fluister mijn naam dan in je hart” liet menig bezoeker naar een zakdoek zoeken.

Een rustmoment tijdens het “O mio babbino caro” uit de opera Gianni Schicchi van Giacomo Puccini, was een welkome afwisseling. Rob heeft het samen met Ria gekozen.

Dochter Ellen vertelde hoeveel steun ze altijd kreeg van haar vader. Bij moeilijke momenten stond hij naast haar. ‘Nu heb ik je ook nodig,’ zei ze, ‘maar je bent er niet meer’. Zij had het er begrijpelijk moeilijk mee, maar zij was niet de enige.

Opnieuw een rustmoment met “Tango d’Amour”, gezongen door Vicky Leandros. Het is onze dans, het is de laatste dans. Een tango waar Ria en Rob veel op hebben gedanst.

Kleindochter Charlotte bedankte haar opa, die geen opa wilde worden genoemd, voor de verhalen die hij voorlas voor het naar bed gaan. Zij deden dan een wedstrijdje wie het eerst boven was. Zij herinnerde zich de fijne momenten. ‘Vis eten met opa en zijn vaak wijze woorden die veel voor mij betekenden’.

Aandoenlijk zoals ze het vertelde en ik moet bekennen dat ik af en toe moest slikken.

Rijk van Ark sprak in zijn functie als voorzitter van het koor. Hij vertelde hoe Rob vanaf de oprichting van het koor in 1991 lid werd: 

'Een koorlid kende Rob als reservist van de Verkeersgroep van het Korps Rijkspolitie in Apeldoorn. Hij vond dat Rob goed kon fluiten en dacht dat hij dan ook wel kon zingen. Rob werd gebeld of hij mee ging voor een dienst en de vraag kwam vervolgens in uniform of in burger. Nee in burger. Ik kom je wel ophalen.  En zo werd Rob meegetroond naar de repetitie van het Koor waar hij tot nu toe lid van was.

Het laatste jaar had hij regelmatig last van zijn stem. Wat er precies aan mankeerde daar kwam men niet achter. Hij moest vaak verstek laten gaan. Maar hij als hij kon was hij er, ook op concerten. Daar kon hij van genieten.

Vier weken terug op vrijdag kreeg ik een telefoontje van een koorlid. Hij had Rob en Ria ontmoet in het Isala-ziekenhuis in Zwolle. Hij gaf aan dat het met Rob niet goed ging en vond het verstandig om even contact op te nemen. Dat deed ik zaterdag ’s morgens. Ik belde Rob en ik kreeg het verzoek om op maandagavond daaraan volgend even langs te komen met nog drie door hem genoemde koorleden. Die avond kregen we van Rob en Ria te horen dat hij ongeneeslijk ziek was. Maar dat dit zich zo snel zou ontwikkelen, dat hadden we niet verwacht.

Zoals ik al memoreerde was Rob van het allereerste moment lid van het Koor. Rob zong met veel plezier binnen de groep van de 2e Bassen. Een bestuursfunctie ambieerde hij niet. Dat was niets voor hem, maar voor andere zaken kon je altijd bij hem terecht. Met zijn kwinkslagen was hij een gewaardeerd lid.

De uitdrukking “Tjop, Tjop” zullen we niet vergeten. Aan het einde van de koffiepauze stond Rob op, riep “Tjop, Tjop” en iedereen stond op en begaf zich naar de repetitieruimte om verder te repeteren. Dit was niet het enige moment, op het moment dat hij vond dat men nu maar eens weer verder moest gaan en er niet meer gelummeld mocht worden kwam deze opmerking.

Voor onze eerste repetitie na de vakantie ben ik op maandag nog even bij hem langs gegaan. We hebben nog even bijgepraat en ik kreeg vervolgens de opdracht iedereen de hartelijke groeten te doen en voor iedereen een kusje achter het oor. Zo was Rob en het was ook de laatste keer dat ik hem gesproken heb.

Rob, dank voor alles wat je voor het koor hebt betekend’.

Tenslotte wenste de voorzitter Ria, de kinderen en kleinkinderen veel sterkte toe in de komende tijd.

Zoon Erwin was de laatste spreker. Op de kist stond een fietsbel en hij verklaarde dat Rob op 15 augustus tegen hem heeft gezegd dat hij maar moest zorgen voor een fietsbel met een touwtje naar hem toe. ‘Als ik er aan trek kun je moeder vertellen dat ik op haar wacht’.

Erwin vertelde ook dat zijn vader er altijd voor hem was. ‘Ik wilde graag een brommer en op een bepaald moment zette hij mij af bij de krant.  - Vraag maar om een krantenwijk - zei hij - kun je vast gaan sparen. - Dat is mijn vader. Toen ik een oud brommertje kocht heeft hij hem opgeknapt. Dat is mijn vader. Later kocht ik een auto. Die kwam door de APK keuring, maar de banden waren bedenkelijk. Hij nam mij mee om redelijke banden te kopen. Bij het bandenbedrijf liet hij vier nieuwe banden monteren.  - Kun je tenminste veilig op weg jongen. – Dat is mijn vader. Toen ik Mariëlle leerde kennen vroeg ik hem om raad. – Als het goed voelt ga je ervoor. – zei hij. Ik heb zijn raad opgevolgd en ben met haar nog altijd gelukkig. Dat was mijn vader.’  

Als afsluiting van de plechtigheid zong het koor het “King All Glorieus”, waarna de bezoekers de gelegenheid kregen afscheid te nemen. In de koffiekamers kon men genieten van koffie met de koek die bij Rob favoriet was.

Rob, ‘Tjop, tjop,’ zullen we helaas niet meer van jou horen. Wij zullen nu zelf de tijd in de gaten moeten houden.

 

Inloggen

Fotoalbum